Ik had nooit gedacht dat een stok me zoveel troost kon geven.

Niet zomaar een stok, maar de Dierentolad — een wandelstok waarmee je de as van je overleden huisdier kunt verstrooien, stap voor stap. En stap voor stap heb ik afscheid genomen van Floor, mijn allerliefste maatje.

Floor was mijn maatje met een neus voor avontuur en een hart van goud. We waren onafscheidelijk. Elke dag liepen we samen door het bos achter ons huis. Onze favoriete spelletje? Verstoppertje. Ik verstopte me achter een boom of in de struiken, floot zachtjes, en dan hoorde ik haar door het bladerdek ritselen, op zoek naar mij — kwispelend, met die trouwe ogen. De eerste keer trapte ze erin. De tweede keer ook. Maar vanaf de derde keer wist ze precies wat ik van plan was. Dan bleef ze rustig zitten tot ik zelf weer tevoorschijn kwam. Typisch Floor.

Na haar overlijden bleef ik achter met een stil bos en een hoofd vol herinneringen. Het idee om haar as zomaar ergens uit te strooien voelde… kil. Onpersoonlijk. Tot ik over de Dierentolad hoorde.

Ik liep hetzelfde vertrouwde pad als altijd, met Floor in de stok en haar herinnering in mijn hart. En ergens halverwege, op onze plek, besloot ik om nog één keer verstoppertje te spelen. Ik liep het bospad af, verstopte me tussen de varens, en floot.

Eén keer.

Het bleef stil.

Maar in plaats van verdriet voelde ik iets anders. Rust. Dankbaarheid. Verbondenheid.

Bij elke stap die ik zette, liet ik een klein beetje van haar achter. Niet met een groot gebaar, maar heel zachtjes. Onzichtbaar voor het oog, maar voelbaar in alles.

Ik had nooit gedacht dat afscheid nemen ook zo mooi kon zijn. Niet als een einde, maar als een laatste spel. Een laatste wandeling. Een laatste groet.

Dankzij de Dierentolad kreeg Floor het afscheid dat ze verdiende.

En ik?

Ik kreeg vrede.

Eric